Hier staan we dan, sinds 2004, de pas-de-deux Elke-Bruno. We doen nog steeds onze uiterste best om eigenzinnig alles samen te doen. ALLES. We hebben ondertussen al meer tijd samen doorgebracht dan het gemiddelde koppel in een gans leven. We kunnen nog steeds niet zeggen wat we precies doen - vandaar de ordening van al onze projecten in dozen - misschien kan iemand anders het ons verklappen. We hebben een intieme relatie met elkaar: Elke weet wie Bruno is en Bruno weet wie Elke is. Behalve de verrassingen dan.

We hebben onderweg veel vrienden gemaakt. Productiehuizen, regisseurs, kunstenaars van alle soort, een konijn, kinderen, films, boeken en theatervoorstellingen, cultuurcentra, mensen op straat en onder onze huid, musea, nog meer dieren, bomen, een druilerige jongen in een foto, de machines waarmee we werken, winkels en fijne markten, de objecten die we maken, de verhalen die we bedenken, onze ouders, zusjes en broertje. We hebben een intieme relatie met elkaar: zij weten wie wij zijn en wij weten wie zij zijn. Zij vragen ons, wij vragen hen en we weten wat we aan elkaar hebben. En we hopen op nog veel meer vrienden.

We hebben nog steeds geen manier gevonden om grote verhalen te vertellen. Er zit ons nochtans vanalles dwars. Overbevolking, hoge prijzen, de snelle tijden, armoede en lelijkheid, het slechte weer, een gebrek aan menselijkheid in een economische wereld en het rare feit dat mensen ouder worden. Om er maar een paar te noemen. Dezelfde dingen eigenlijk die iedereen dwars zitten. We hebben heel veel ontzag voor mensen die dat in woorden en beelden gegoten krijgen. We proberen daar elke dag van te leren. Goede projecten zien we graag komen, of we er in betrokken worden of niet. We gebruiken onze handen even hard als onze hoofden, en daarom gebruiken we beiden om te beslissen of we een project al dan niet goed vinden. Als het antwoord 'ja' is, gaan we aan de slag.

Here we are. Elke-Bruno. We started dancing our pas-de-deux in 2004 and we've stubbornly been trying to do everything together since then. EVERYTHING. We've spent more time together than any average couple spends together in the course of a whole life. We still can't properly say what it is that we do - hence the organization of all our projects in boxes - maybe someone else can tell us the secret. Anyhow, we have an intimate relationship with each other: Elke knows Bruno and Bruno knows Elke. Surprises not included.

We've made many friends on our journey. Production houses, directors, all kinds of artists, a rabbit, children, movies, books and theatre productions, cultural centres, people in the street and under our skin, museums, more animals, trees, a drizzly boy in a picture, the machines we use, shops and loveable markets, the objects we make and the stories we invent, our parents, sisters and baby-brother. We share an intimate relationship with them: they know who we are and we know who they are. They ask us or we ask them, and we know what we mean to each other. We hope for many more friends.

We still haven't discovered a way to tell big stories. And yet, there are quite a few things bothering us. Overpopulation, high prices, fast times, poverty and ugliness, bad weather, a lack of humanity in a capitalist world and the strange fact that people still grow old. To name but a few. The same things that probably bother anyone else on the planet. We look up to the few who are able to utter significant words or images regarding these crucial things. We try to learn from them on a daily basis. We love to see good projects come our way, whether we get involved or not. We use our heads as much as our hands, and hence we use both to decide whether a project is good or not. If the answer is 'yes', we get to work.